Oktober 2005 – Reis naar Tsjechië – Pisek

Foto’s: Koos de Jong
Verslag: Jacob Uijl

In oktober 2005 bracht de chr. gem. zangvereniging “Excelsior” een bezoek aan het Tsjechische Pisek voor een uitwisseling met het plaatselijke koor “Sonitus”.

De uitwisseling vond plaats tijdens de herfstvakantie. Er namen 52 personen deel aan de reis, waaronder 33 zangers. De overigen waren partners en gastgezinnen. Natuurlijk waren de dirigent en vaste begeleider ook aanwezig onder de deelnemers.

In onderstaand epistel volgt een gedetailleerd verslag van de reis.

Vrijdag 14 oktober

Rond half 9 in de ochtend hadden zich al vele leden van het koor verzameld voor het “Jeugdcentrum”.                                                       

Bepakt en bezakt, met de koorkleding keurig gestreken in de koffer en de zangmap er bovenop , stonden we te wachten op de bus. Deze arriveerde al spoedig en toen de chauffeur voor de ingang van het gebouw stopte kwamen we in beweging. We sleepten de bagage naar de overkant en stopten alles in de bus, inclusief de dozen met koeken, mandarijnen, appels en 2 rolstoelen. Het paste allemaal precies, zodat er niets achter behoefde te blijven. Ondertussen was er een hele file ontstaan achter de bus. Geen auto kon de bus passeren. Geduldige en boze gezichten waren te zien. In het “Jeugdcentrum” sprak de voorzitter een welkomstwoord, waarna hij de presentielijst voorlas. Iedereen bleek er te zijn en na de “paspoort-check” opende hij met het lezen uit de Bijbel en gebed. Toen stroomde de zaal leeg, maar buiten was er geen bus meer te bekennen. Het voertuig bleek om de hoek in de Kerkstraat te staan. Daar namen we afscheid van de thuisblijvers en vervolgens startte de chauffeur de motor. Het was 10 minuten voor half 10. We werden uitgezwaaid door familie en vrienden.
Na het vertrek reden we via Den Bosch naar Eindhoven en vandaar ging de reis verder naar Venlo, waar we de A61 opdraaiden.
Chauffeur Michiel had zich inmiddels voorgesteld en een aantal busregels geïntroduceerd. Hij ging akkoord met de voorgestelde consumptieregeling en dat systeem trad al snel in werking, want we hadden trek in koffie. Jannie en Joke trokken hun tenue aan en verzorgden de ganse bus van dit zwarte goedje. Thee-klanten hadden pech, want het speciale reservoir vertikte het om vocht af te geven. De eigengebakken speculaas van Riena de Jong vond gretig aftrek.
Het weer verbeterde naarmate de dag vorderde. Aanvankelijk was het bewolkt, maar aangenaam van temperatuur, later miezerde het zelfs, maar spoedig verscheen de zon en die liet ons niet meer in de steek. De eerste stop was in Duitsland, Raststätte “Peppelhoven”. Daar werd gerookt, geplast en Henk Ouborg waagde zich zelfs aan een broodje zalm. De reis ging verder. In de bus organiseerde Koos de Jong een originele “Excelsior-koppen-kwis”. Het bleek moeilijk te zijn om alle leden afzonderlijk te onderscheiden. De tweede halte was Bingen, (aan de Rijn). Er was ons Rüdesheim beloofd, maar de chauffeur zei wijselijk niets. Er zat niets anders op dan Bingen te verkennen of te zwemmen naar de overkant. Velen hadden het wel in de gaten, maar gingen akkoord met deze onbekende stad. We wandelden langs de Rijn en genoten van de scheepvaart, het uitzicht op de wijngaarden en Rüdesheim aan de overkant. De terrassen werden druk bezocht en in de zon was het daar heerlijk toeven.
Na 1½ uur reden we verder. Slapen was er niet bij, want we werden behoorlijk geactiveerd in de bus. Jannie en Joke verzorgden een bingo met fraaie prijzen. Gerda Lentink las een komisch verhaal voor en Koos had voor iedereen een echte “denk-kwis” in elkaar gezet.
In de buurt van Würzburg was er een file, zodat er enig oponthoud ontstond. Toch viel het uiteindelijk mee. Rond kwart voor 7 arriveerde de bus bij hotel “Krone” in Geiselwind. Het bleek niet het juiste adres te zijn voor de overnachting. De eigenaar leidde ons naar een dependance, aan de rand van het dorp. Daar parkeerde Michiel de bus voor de deur en kort daarna vond de uittocht plaats naar de verschillende kamers in het keurige hotel. Mooie kamers en enkele boffers hadden zelfs een ligbad. Er was een uur vrije tijd gereserveerd voor het diner zou worden opgediend. Weliswaar op een ander adres in het dorp, maar het was slechts een kleine wandeling erheen. Het diner vond plaats in een warm, broeierig zaaltje met onvoldoende plaatsen. Zes mensen moesten noodgedwongen plaats nemen in het restaurant. Misschien niet zo leuk, maar achteraf hadden ze geluk, want de temperatuur steeg behoorlijk. Het eten smaakte prima en het Duitse bier werd royaal geserveerd. De meeste mensen maakten hier voor het eerst kennis met pompoenensoep. Ook was er varkensvlees met champions, aardappelen en ijs toe. Het was toen half 10. Iedereen had nog vrije tijd om de avond naar eigen zin in te vullen, maar de meeste kozen toch voor de “lakenstraat”.

Zaterdag 15 oktober

Het was vroeg dag, want vanaf 7 uur stond het ontbijtbuffet gereed voor de leden van ons koor.   Een lange rij met geduldige mensen stonden klaar om zich te vullen met muesli, broodjes, yoghurt, vruchten, koffie of thee. Toen Erik Ockers binnentrad snelden enige enthousiaste dames op hem af, om hem te feliciteren met zijn 40 e verjaardag. Natuurlijk werd hij toegezongen: het “lang zal-ie leven” klonk nog wat onzuiver door de ontbijtzaal, maar was van harte gemeend. Buiten was alles gehuld in een dichte mist en het waren vage contouren, die het laadruim van de bus vulden met koffers en tassen. Bijna had Jan van Tilborgh de sleutel van de kamer meegenomen, maar chauffeur Michiel bracht hem   in herinnering dat zoiets niet kon, dus bezorgde Jan de sleutel keurig bij de balie van ’t hotel terug. Tijdens het rijden loste de mist al snel op en verscheen er een stralende zon aan een blauwe hemel. Jacob sprak de jarige toe en feliciteerde hem namens alle leden van het koor. Hij overhandigde Erik een cadeautje, waarop de jarige de gehele bus trakteerde op koffie met speculaas. De rit door Zuid-Duitsland was erg mooi. Bomen met een bont herfstpalet kleurden de route en iedereen genoot. Zo’n 30 kilometer voor de Tsjechische grens stopte Michiel bij een verlaten Gasthof, middenin de bossen. Bij het horen van de touringcar en het roepen van de leden opende de eigenaar zijn deuren. Er waren echter meer plassers dan drinkers, een tikje gênant.

Na 20 minuten verliet de bus de mooie parkeerplaats en reed verder naar de grens. Daar verliep alles sneller dan gedacht. Nauwelijks paspoortcontrole, geen strenge douane en korte wachttijden. Riet Verhoofstad beleefde nog een benauwd moment doordat ze opgesloten zat in de openbare toilet, maar ook hier gold het oude gezegde “kalmte redt u”. Ze kwam weer vrij. Al snel ging de reis weer verder naar Karlovy Vary, een prachtig historisch kuuroord, fraai gelegen in een heuvellandschap. ’t Was even een probleem om een goede parkeergelegenheid te vinden, maar na een rondje over een groot busterrein en een deskundig advies arriveerden we op een parkeerplaats met vele andere touringcars. Een aantal klagers verscheen ten tonele en mopperde, dat dit niet de juiste parkeerplaats was en dat het veel te ver lopen was en dat ze het oude Karlovy Vary niet konden bekijken, maar niets was minder waar. Het was slechts 20 minuten lopen naar het oude stadshart. Allen genoten van het oude Karlsbad: de deftige straten van weleer, de statige paviljoens, het heilzame bronwater, maar ook van de zon en de gezellige terrassen. Daar moesten enkelen wel erg lang op hun bestelde maaltijd wachten. Ze waren te laat bij de bus. Om half 4 verlieten we Kalovy Vary. De laatste etappe was gestart. Een fraaie provinciale weg leidde ons naar het einddoel. Onderweg werd even gestopt bij een etablissement met een bedenkelijk uithangbord. Daar kon worden gerookt, geplast en gerust. De toiletdeur kon op slot, hetgeen de nodige hilariteit veroorzaakte. Velen proefden van het Tsjechische ijs. Jacob probeerde contact te krijgen met de organisatie in Pisek, maar dat lukte moeizaam. De volhouder won ook deze keer en er kwam verbinding met een zeker Pavel. Hij wachtte ons op, samen met de voorzitter op een afgesproken punt. Het was toen inmiddels al aardig donker. Gelukkig zagen zij ons eerder, dan wij hen. Pavel stond te zwaaien om aandacht te trekken en dat lukte. De bus stopte en na een korte begroeting gingen we hem achterna. Over een nieuw stukje snelweg reden we Pisek binnen. Toen kwam de teleurstelling. We hobbelden over een soort industrieterrein naar ons hotel, een blok beton met glas en verweerd kunststof. Een entree van niks en een hal waarin nauwelijks 10 mensen konden staan. Er was een gedateerde lift, er waren oude kamers met versleten bedden en morsige douches. Kortom een erfenis uit de communistische tijd. Voor Piet en Joanne de Rooij was het nog erger, er bleek geen kamer te zijn. Het gastgezin had afgezegd in de veronderstelling dat zij bij hen sliepen. Dat wilden Piet en Joanne niet, want de groepsband was hen dierbaar. Helaas was het onmogelijk een kamer te boeken, want het gehele hotel was bezet. Wat wil je, voor zo’n hotel staan ze in de rij! Terwijl er druk onderhandeld werd kwamen de eerste indrukken de hal binnenwaaien: kleine handdoeken, kapotte televisies, het ontbreken van gordijnen en veel vliegen! Gerrit en Cobie de Bie hadden een ander probleem, zij kregen met geen mogelijkheid hun koffer open. Cobie zou zonder koorkleding moeten zingen. 6 personen van ons koor, inclusief chauffeur, sliepen elders in de stad. Voor hen bleef het een verrassing hoe het daar zou zijn. Het welkomstwoord vond plaats in een school. Daar stonden zo’n 15 leden van “Sonitus” ons op te wachten. De tafels waren royaal van eten en drinken voorzien: veel zoetigheid, maar ook hartige broodjes en natuurlijk bier, de specialiteit van dit land. We hebben daar enkele uren gezellig bij elkaar gezeten, maar gingen toch tijdig naar bed.

Zondag 16 oktober

Om 8 uur ’s morgens werden we in restaurant “The golden goose” verwacht. De gelegenheid lag zo’n 5 minuten lopen van ’t hotel. Om kwart voor 8 stonden we allen gereed om te gaan, zo’n eerste keer was toch wat vreemd, vandaar onze gezamenlijke tocht. Vele verhalen in de hal van ’t hotel over de genoten nachtrust en allerlei bijzonderheden van de hotelkamer. Het ontbijt was in buffetstijl, zodat iedereen zelf een keuze kon maken. De leden van “Excelsior”zaten er stijlvol bij in hun koorkleding, ook Cobie de Bie. ’t Was wel wat haasten, want we moesten om 9 uur in de kerk zijn. Dat lukte. Over een historische brug wandelden we naar het nevelige centrum, waar we spoedig arriveerden bij een evangelische kerk. Het godshuis lag een beetje achteraf op een hoogte. ’t Was niet gemakkelijk om de rolstoelen naar boven te krijgen via de trappen, want ondanks de speciale voorzieningen was het erg steil. We werden verwelkomd door een predikant, die redelijk Engels sprak. We konden al snel inzingen. Er was voldoende ruimte om te staan. De dominee sleepte zelfs nog een klein podium weg, zodat we de zangruimte verder uitgebreid werd. ’t Was kil in de kerk en het orgel verkeerde in deplorabele toestand: toetsen weigerden en registers werkten niet. Je moest een echte organist zijn om hier muziek uit te krijgen. Tijden het repeteren druppelden de gelovigen langzaam binnen, want om half 10 begon de samenkomst. We werden als Nederlanders overal bij betrokken. Schriftlezingen in onze taal, er lag zelfs een oude Rembrandtbijbel op de katheder   de zegen werd vertaald en we baden het Onze Vader tegelijk. Jacob kreeg de taak van voorlezer toebedeeld. Het was druk in de kerk en tot onze grote verrassing ontdekten we de dirigent van 2 jaar geleden tussen de gemeenteleden . Hij was vanuit Jaromerice naar Pisek gereden om ons te begroeten. Erg leuk vonden we dat. Het was voor hem een teleurstelling, dat Jeanne en Piet Nieuwenhuijzen er niet bij waren. Cobie van Oosterhout had echter cadeautjes meegebracht voor hen. Namens het koor sprake Jacob de dominee en de gemeente toe, We boden hen een kaars aan met de Sprangse kerk erop en € 50,- Omdat wij als gastkoor in hun midden waren, zong de gemeente niet. Dat vonden we jammer. Op het eind hebben we nog een poging gedaan en dat was heel ontroerend. Samen een bekend gezang zingen en daarna een psalm. Na de dienst kregen we een half uur de tijd om ons te verkleden. Velen snakten naar koffie, maar we moesten nog enig geduld oefenen. Rond 12 uur had iedereen zich bij de bus verzameld. Daar ontvingen we een lunchpakket en stapten de bus in.Met Pavel als gids reden we naar een schitterend kasteel: Hluboká. Van verre was deze witte burcht al te zien.

De bus kon er niet komen, dus moesten we te voet. Dat hinderde niet, want de nevel was inmiddels opgetrokken en de zon scheen. Er was een pendelbusje, die een aantal mensen van onze groep naar boven bracht. Omdat een rondleiding 2 uur duurde bezichtigden we alleen de buitenkant van het slot. Dat was de moeite waard: een bijzonder fraai kasteel met een orangerie en een schitterende tuin. Na dit bezoek wandelden we gezamenlijk terug naar de bus. Dat ging een stuk eenvoudiger, zo bergafwaarts. We reden naar de nabijgelegen stad: Ceske Budejovice. Er was daar een mooi plein met een schitterende fontein. Een bankje ervoor en zie daar, een unieke plaats voor een romantische foto; verschillende “stelletjes” maakten er gebruik van. Wim en Joke Haverhals werden zelfs innig gefotografeerd. Wat een reisje naar Tsjechië niet kan doen! De gevels rondom het plein waren onlangs gerestaureerd. Daardoor was het plein een echte toeristische trekpleister geworden: het stadhuis, de arcaden, de kleine winkeltjes, het was allemaal zeer authentiek. We dwaalden zo’n 3 kwartier door de stad, want er was meer dan dat plein te zien. De bus bracht ons naar Zlata Husa, een verzameling gebouwen met een hele interessante historie. Pavel had het ons verteld in de bus. Dit was schilderachtig gelegen temidden van een bonte herfstpracht. Helaas waren we te laat voor de rondleiding, dus moesten we genoegen nemen met de buitenkant. Niemand treurde hierom, want de natuur was zo mooi! Het laatste reisdoel van deze dag was Lomec. Dit lag middenin het bos en het was een belevenis om met zo’n grote bus over smalle paadjes er heen te rijden. We arriveerden bij een kapel met een opvallende koepel erop, die glansde in het zonlicht. In de kapel was een madonna te bewonderen, die bijzondere krachten bezat. Daarom was het ook een bedevaartsoord. Eén voor één gluurden we naar binnen en zagen een kleine madonna in een glazen stolp, die hing aan koperen kettingen. Buiten hadden ze echter veel meer belangstelling voor het (leren) fluiten op dopjes, waarin de beukennootjes gevangen zitten. Betty Hoogenboom was er een ware meester in. Weldra klonk een schril geluid door het stille bos van muzikale Hollanders. We reden terug naar Pisek. Op de terugreis naar ons onderkomen moest Jacob een aantal leden vertellen, dat hun éénpersoonskamer nog één nacht beschikbaar was. Dat was wel even schrikken. Waar moesten deze mensen heen? De organisatie had bedacht dat deze mensen wel met vieren op een kamer konden in hotel “Buly”, de chauffeur en Michiel konden dan in een éénpersoonskamer. Daar ging Jacob niet mee akkoord. Er moest een andere oplossing komen. Deze kwam ’s avonds tijdens de warme maaltijd. Na een flinke bel-ronde was er een ander onderkomen gevonden, even buiten de stad. Twee dames dienden dan bij elkaar te slapen. Cobie van Oosterhout en Corrie Lammertse besloten samen op een kamer te gaan. Het eten was heerlijk en het drinken goedkoop. Velen waagden zich aan de Tsjechische lekkernij: palacinken (gevulde pannenkoek met ijs en vruchten) Door een feeëriek verlicht Pisek wandelden we terug naar ons hotel.

Maandag 17 oktober

Na het ontbijt in “the golden goose” verlieten we om 9 uur Pisek. De voorzitter en Pavel reisden als gidsen mee. We reden naar Protivin om een bierbrouwerij te bezoeken. Deze lag niet ver verwijderd van Pisek. Iedereen had goede moed en de zon scheen. Toen we de oprijlaan opdraaiden ontwaarden we tussen de bomen een karakteristiek pand. In Nederland zou het zeker onder industrieel erfgoed vallen, want het ademde een rijke historie uit. Het “Platan” logo viel niet op. De groep werd in tweeën gesplitst. De ene helft startte onder leiding van een Tsjechische gids en Pavel de rondleiding en de andere groep kon na 10 minuten beginnen. Dat werden er bijna 100. De groep doodde de tijd door in de mooie ontvangsthal op de trappen plaats te nemen en het “eigen repertoire” te oefenen. Dat verkortte de tijd aanzienlijk. Ondertussen kreeg de eerste groep de rondleiding. Alles kregen ze te zien: van de eerste koperen ketel tot de nieuwste computer, van het uitbraaksel van de laatste ketel tot het reinigingsproces van de lege flesjes. Tenslotte moest er geproefd worden. Niet iedereen durfde de confrontatie met het geestrijk vocht aan. De proevers waren enthousiast, maar beschaafd als ze waren, namen ze niet te veel. Pavel rende snel naar de wachtende groep en startte er dezelfde rondleiding, maar dat wisten de proevers nog niet. Zij doodden de tijd met wachten bij de bus, koffie drinken in het souvenirwinkeltje en wandelen rondom de brouwerij. Ze vonden het wel lang duren. Tijdens de rondleiding is Henk Weber flink gevallen. Dat was even schrikken, maar het viel gelukkig mee. Uiteindelijk zaten we allen weer in de bus, moe, maar voldaan. Het lunchpakket vulde maar half onze magen, want zo’n rondleiding maakt hongerig. Michiel vulde ondertussen de tank van de bus met zuiver water.. Dat was nodig voor de thee en soep. Toon Zwijgers hielp hem daarbij, maar omdat de slang niet goed paste spoot veel water langs hem weg. Toons nieuwe schoenen werden kletsnat, maar dat deerde hem nauwelijks. Betty Hoogenboom schoot ook nog te hulp, maar dat baatte niet veel. We reden door een golvend landschap en genoten er van. We dronken koffie, aten koek of namen een snoepje. De sfeer in de bus was uitstekend. Het was bewolkt geworden, maar de zon liet zich regelmatig zien. De passagiers vonden het leuk om op de grote monitor, voorin de bus de route te volgen via het navigatiesysteem van de chauffeur. Op een brug over de Moldau hielden we een foto-stop. Daar zag je ze staan; de fotografen en filmers. Ze konden hun hart ophalen bij dit schitterende panorama. De rokers trouwens ook. Het kasteel Orlik was speciaal voor ons geopend. Gewoonlijk was het op maandag gesloten. Voor de rondleiding moesten we sloffen aan ter bescherming van de parketvloeren. Grote hilariteit natuurlijk. Gerda Lentink had veel moeite om goed te sloffen, maar het lukte steeds beter. We werden rondgeleid door een dame, die voortreffelijk   Duits sprak, zo goed, dat vertaling achterwege kon blijven. Ze vertelde boeiend over de familie Schwarzenberg, alle Karels, hun levens en verdiensten. Ze liet ook alles zien: de blauwe salon, de ridderzaal en oude originele, boeken. Michiel, de buschauffeur had grote twijfels over de authenticiteit van de boeken (van Napoleon), die daar lagen tentoongesteld. De gids opende de boeken en trachtte hem zo te overtuigen, maar dat bleek niet eenvoudig te zijn. Ondertussen wandelden we verder. Je kon naar hartelust fotograferen en filmen. Dat is niet gebruikelijk. Werd er voor ons een uitzondering gemaakt? Vanuit het kasteel had je een schitterend uitzicht over de Moldau. De tocht eindigde op de binnenplaats. Daar opende de gids de souvenirwinkel, waar gretig werd gekocht. Als dank zongen we op de binnenplaats een aantal liederen. De akoestiek was er verbluffend. ’t Ging eventjes mis bij de alten, maar dat heeft de gids waarschijnlijk niet gehoord. Ze waardeerde het met een groot applaus.

We reden terug naar Pisek, want we hadden een optreden in een “Altheim”. We wandelden er in gala gezamenlijk heen. Dat bezoek viel tegen zeg: geen hartelijk welkom door een directeur of locatieleider, 12 bejaarden die zaten te luisteren, een rommelige organisatie en geen kopje koffie na afloop, laat staan een bedankje. Gelukkig zong “Sonitus” ook, dat was de enige variatie en het vulde de zaal lekker op. Wat ook vulde was de warme maaltijd in het theaterrestaurant. Het was er gezellig en lekker. De verschillende desserts en de diverse soorten koffie ontlokten kreten van bewondering en verrukking. Zelfs de diensters hadden pret over de opwinding van het Hollandse volk, dat hier kwam eten.

Dinsdag 18 oktober

We hadden er allen naar uitgekeken: een ontvangst bij de burgemeester. Het was ons ooit overkomen in Polen en dat werd een ontmoeting om nooit te vergeten. Dit werd er ook één om nooit te vergeten: een ontvangst in de open lucht door de loco-burgemeester. Op de binnenplaats, want in het stadhuis kampte men waarschijnlijk met ruimtegebrek. We stonden daar allen te kleumen, want het was behoorlijk fris op de vroege morgen. De loco-burgemeester heette ons van harte welkom in het mooie Pisek en hij bood Henny een boek aan over de stad. Wij brachten ook geschenken mee: een boek over Holland, een kaars, een cd en een paar klompen in originele Hollandse kleur. Hij reageerde verrast en trok ze meteen aan. Hij leefde op grote voeten, want de klompen waren te klein. Hij liet zich echter niet kennen en slofte weg op zijn nieuwe klompen. We waren verbaasd. Jacob kon zijn zorgvuldig gemaakte toespraak niet uitspreken en we konden geen lied zingen. Koos de Jong maakte ter herinnering een groepsfoto en toen startte de rondleiding door Pisek. Pavel bracht ons op de mooiste plekjes van de stad: bij een oude kerk of een mooi uitzichtpunt, bij een pestzuil of op een fraai plein. Pisek bleek een bezienswaardige stad te zijn, maar er moest nog veel gerestaureerd worden. We wandelden langs het huis, waar Piet en Joanne de Rooij logeerden: een monumentaal pand van een gegoede familie. In dezelfde straat was een pand, waarop oude reclames waren geschilderd, heel mooi! We liepen terug naar de bus en reden naar de stoeterij, waarvan Pavel directeur was geweest. De stoeterij was fraai gelegen. Het betrof een oude kazerne voor de cavalerie met stallen erom heen. Daar werden eerst een paar volbloedhengsten getoond. De dieren leken schichtig, maar de verzorgers hielden hen goed in bedwang. Toen startte de rondleiding door de stallen. Hannie Kerstens en   Ina Spuijbroek keerden kokhalzend om toen ze binnentraden. De lucht werd hen te machtig. Ook Ans van de Bijl maakte zich uit de voeten. De anderen leken weinig hinder te hebben van de stank en luisterden geïnteresseerd naar de vriendelijke Tsjech, die in eenvoudig Duits uitleg gaf. Natuurlijk toonde hij ons ook Hollandse paarden. Na de rondleiding begon de vrije middag en die werd heel verschillend besteed. Henny en Wil gingen de concertzaal keuren, verschillende families haalden gasten op en anderen gingen winkelen. Het werd zeer zonnig weer, zodat het een feest was om buiten te zijn. Om half 5 begon de maaltijd in het theater-restaurant. Bijna iedereen was aanwezig, maar sommigen zaten zo vol van het eten bij de families, dat ze weinig trek hadden en hun bord dus nauwelijks aanroerden. Jan en Corrie de Jong, Olga en Geert van Halder hadden zoveel gegeten, dat ze al misselijk werden bij het zien van deze warme maaltijd. We verkleedden ons na de maaltijd in hotel “Buly”. Dat gold overigens ook voor de mensen met de nieuwe kamers. Zij waren overigens zeer tevreden over hun nieuwe onderkomen. Om 6 uur was er “Probe” in de concertzaal. Deze lag achter het hotel; een kapel in een mooie tuin, die voor een deel als begraafplaats was ingericht. Het werd een mooie avond. De akoestiek was uitmuntend, ”Sonitus” zong mooi en er waren behoorlijk veel luisteraars, die steeds enthousiast applaudisseerden. Maar vreemd genoeg, geen woord van welkom, geen bedankje, te weinig programmaboekjes, geen koffie in de “pauze”. ’t Was allemaal anders dan we gewend waren. Ons optreden verliep naar wens . We hebben veel gezongen, langer dan de toegemeten 30 minuten, maar men genoot van onze zang. Bert van Zelst zong een lied, Koosje Groeneveld las het Bijbelgedeelte over het nieuwe Jeruzalem, terwijl wij zongen en Wil Versteeg bracht een mooi muziekstuk ten gehore. We zongen ook samen. Volgens het publiek het hoogtepunt van de avond. “Graduale”, “Lord I want”en “Tjibjé   pajom”. Het werd beloond met een daverend applaus. We kleedden ons om en wensten maar één ding: koffie. Er was echter geen koffie, ook niet in “the golden goose”. De voorzitter had een briljant idee om daar gezamenlijk heen te gaan. Daar was ruimte. We waren er echter niet welkom, ondanks de openingstijd tot 11 uur ’s avonds. Het ontbijt voor de volgende morgen stond gereed. Dat was jammer. Daardoor viel de groep uiteen. Een aantal gingen de stad in, sommigen bezochten elkaar op de kamers, anderen waren met z’n tweeën op de kamers en lazen of sliepen wat, maar Pavel had goed voor zijn gasten gezorgd. Zij dronken samen een wijntje in hun nieuwe onderkomen. Bij Jos en Riet Verhoofstad was het heel gezellig op de kamer. Stampvol gasten, maar veel gelach en geklets.

Woensdag 19 oktober

’t Had ’s nachts gevroren, want dat bleek uit de witte ramen van de geparkeerde auto’s. Het was ook te zien aan de kinderen die naar school liepen: dikke mutsen op en wanten aan. Terwijl wij door de kille morgen naar “the golden goose” wandelden scheen de zon reeds. Het beloofde een mooie dag te worden. Die woorden bleken waar te zijn, want toen we enkele uren later door Praag slenterden was het prachtig weer. Een strakblauwe lucht en een milde temperatuur voor oktober. De reis erheen was voorspoedig verlopen. De parkeerplaats voor bussen bleek niet meer te bestaan, maat toch lukte het om een plaatsje te bemachtigen in deze toeristische stad: pal naast een trambaan en levensgevaarlijk om zomaar uit te stappen. We wandelden gezamenlijk naar het plein bij het representatiehuis en de kruittoren. Daar was een “plaspauze” bij het metrostation. Het duurde wel even voor er zo’n 40 man hadden geplast. De groep werd verdeeld in drieën; 2 Duitstalige en 1 Engelstalige rondleiding. Zo’n rondleiding zou ongeveer 3 kwartier duren, waarna we nog vrije tijd kregen om zelfstandig de stad te verkennen. Enkelen gingen direct de stad in. Het was heerlijk om in Praag te zijn en de leden van “Excelsior” verspreidden zich over de ganse stad: op de burcht en in de kathedraal, op het Wencelsasplein of in een gezellig koffiehuis. Maar ook in de Joodse wijk of op de Karelsbrug. Men genoot. Praag straalt altijd een grote rust uit, ondanks de drukte. Misschien komt het wel vanwege het ontbreken van auto’s in de binnenstad of om de schoonheid van de monumentale gebouwen. Praag is net als een groot museum. Je wandelt er rond en ziet te veel om direct in je op te nemen. Voordat de laatste excursie startte aan de Kleine zijde moest Corrie de Jong nog geld opnemen om het verblijf in Tsjechië te betalen. Dat liep geheel anders dan gewenst. Het lukte nergens om geld op te nemen en toen een ijverige mevrouw de pas voor de 3 e keer door de automaat schoof blokkeerde het geheel. Jammer was dat, want ondertussen zat er een geduldig koor in de bus te wachten en Corrie met Pavel en medereizigers hadden wel 5 banken vanbinnen gezien. Alles tevergeefs. Dit had veel tijd gekost en daarom kon de excursie niet meer doorgaan. Jammer, want dit was een stukje Praag, dat velen nog nooit hadden gezien. Niemand klaagde, het begrip was groot. Langzaam kroop de bus Praag uit en ondertussen werd er gewerkt aan de financiële problemen, want er was nog steeds geen geld. ’t Ging tergend langzaam, maar uiteindelijk bereikten we de buitenwijken van de hoofdstad. Toen gingen we in volle vaart naar Pisek. ’t Was al donker toen de bus de hele schare afzette bij ’t theater-restaurant. Iedereen had trek, dus men zat snel gereed om de maaltijd te beginnen. We kregen macaroni en dat smaakte goed. Pavel had gewaarschuwd niet te drinken, want er zou voldoende zijn op de feestavond.
Deze avond vond plaats in dezelfde school als de ontvangst. “Sonitus” had deze ruimte gehuurd. In lange rijen stonden de tafels opgesteld. Achter de rijen tafels stond een buffet met hapjes: veel zoetigheid en hartige lekkernijen. De koorleden hadden zich uitgesloofd.. Zij waren ook allen present.
Na alle afstand die we hadden ervaren, maakten ze vanavond veel goed. Er waren hartelijke contacten en we kregen een fles wijn aangeboden. Voor alle leden was er een plastic tas, gevuld met cadeautjes, waaronder een fles “Becherovka”. Jacob bedankte Pavel voor alle goede zorgen. Hij werd er verlegen van en zei, dat het wel meeviel. Hij kreeg een boek en een kaars met de kerk van Sprang erop. Er volgden nog meer bedankjes: voor de voorzitter, Veronica, de dirigent en de begeleider.
Wij boden “Sonitus” een fotocollage aan van hun bezoek aan Sprang-Capelle: een schitterend ingelijst werkstuk, vervaardigd door Koos de Jong. Er volgde groot applaus en Koos had eer van zijn werk, want in de loop van de avond kwamen velen het resultaat bewonderen. Toen werd er gefeest, maar niet tot diep in de nacht. Om kwart voor 11 werd er geroepen, dat we moesten stoppen, want de huur zou over een kwartier aflopen. Gehaast begon men op te ruimen. Tijdens de laatste fase van ’t feest leken de financiële problemen zich op te lossen. Een klein groepje “Excelsior-zangers” wandelde door de late avond naar een pinautomaat en wist daar per persoon 20.000 kronen uit de muur te halen. Daar zouden de Tsjechen blij mee zijn.

Donderdag 20 oktober

De dag van vertrek was aangebroken. Na het ontbijt sleepten we allen onze koffers en tassen naar beneden om deze gescheiden op te bergen in de bus. De rekening werd aan de voorzitter betaald, in de kofferbak van de auto. Het totaalbedrag was op een kladje geschreven, zonder logo, zonder paraaf, o.i.d. De Tsjechen droegen dozen met cake, nootjes en chips in de bus voor onderweg. Toen konden we vertrekken. Een ontroerend afscheid was het niet, want we werden uitgezwaaid door 5 mensen. Zo verlieten we Pisek. De zon scheen en het werd mooi weer. Gedurende de reis door het Tsjechische land bekeken we de DVD van 2 jaren geleden. Toen was het toch anders dan nu. Ongemerkt ging de tijd snel voorbij. Na een korte rook- en plaspauze arriveerden we rond het middaguur in Marianske Lazne, een kuuroord in West-Bohemen. Daar kregen we tot 3 uur de tijd om te ontspannen, te wandelen of te winkelen.
Het was er erg mooi. Fraaie architectuur in een parklandschap, bonte herfstpracht en een milde temperatuur. We luisterden naar de zingende fontein of bekeken het interieur van een Russische kerk. In Marianske Lazne werden de laatste Tsjechische kronen opgemaakt en soms op grappige wijze. Joke Haverhals, Jannie Zwijgers, Nelly van Tilborgh en Cobie de Bie kochten een zwarte pet. Dat veroorzaakte veel gegrinnik. We verlieten Marianske Lazne. Iedereen had genoten en de meesten vonden het nog mooier dan Karlovy Vary. We waren al spoedig aan de grens. De formaliteiten verliepen heel snel, kronen omwisselen in euro’s was niet nodig, dus koersten we snel richting Geiselwind. In de bus werden de bingokaarten voor de dag gehaald en onder bezielende leiding   van Corrie en Corrie werden een aantal mensen verblijd met mooie prijzen. Op de monitor was de route weer te volgen. De meesten van ons beschouwden dit als een aangenaam tijdverdrijf, want we keken geïnteresseerd naar het technische snufje. Om kwart voor 6 stopte de bus voor ons overnachtingadres. Wat een weelde toen we de schone kamers met zachte bedden betraden. Wat een comfort en luxe! We aten weer in het restaurant in het dorp, gelukkig in een ruimere zaal, dan op de heenreis. Er waren ook gezellige zitjes. Het menu bestond uit romige tomatensoep, een saladebuffet, kipfilet met gebakken aardappeltjes en ijs. Lege borden en volle magen, het gaf een verzadigd gevoel. Er zaten nog meer Hollanders in de zaal, dat hoorden we al snel. Het waren Friezen en er ontstonden onderling spontane gesprekjes. Zij vierden hier een week vakantie. Ze vroegen ons deze avond te blijven, want ze hadden entertainment. Wij wilden dat wel natuurlijk, want zoveel gefeest hadden we ook nog niet. Een duo, bestaande uit 2 Duitse dames in bloemetjesjurk met gitaar zong het   ene lied na het andere. De hele zaal zong mee. Het komische was, dat de dames dachten, dat wij ze ingehuurd hadden. Daar staken die Friezen echter een stokje voor, dus de dames verplaatsten zich wat vaker naar de Friese tafel. We hadden een gezellige avond. Zij zongen het Friese volkslied, waar enige aanhang van ons trouw aan mee deed. We dansten de polonaise, klapten in de handen en hadden veel pret. Als herinnering boden we onze landgenoten een paar cd’s aan.

Vrijdag 21 oktober

’t Was Ans’ verjaardag en zij werd door vele binnenkomers in de ontbijtzaal gefeliciteerd. Ze kreeg zelfs cadeautjes. Het ontbijt smaakte voortreffelijk: muesli, kwark, broodjes met diverse soorten beleg, enz., enz. Iedereen at zich rond. Om kwart voor 9 vertrokken we vanaf hotel “Krone” naar de snelweg. Daar zagen we na een week weer spatjes op het raam. Het regende echter maar zacht. De reis verliep voorspoedig, maar bijna ging het mis. Pal na een tunnel troffen we een truck met oplegger aan. Er stonden een paar splinternieuwe personenauto’s op, die in brand stonden. Tijdens het passeren voelde je de hitte door de ramen heen en we hoorden een knal. Waarschijnlijk zullen er na ons weinig auto’s meer gepasseerd zijn, want de politie was nog niet ter plaatse. Het bleef ook lange tijd rustig met passerende auto’s, dus eigenlijk boften we nog, dat de politie er nog niet was. In Kleinmaischeid gebruikten we een warme maaltijd. Een glas wijn erbij maakte dit afscheidsdiner extra feestelijk. Nog even napraten over de afgelopen week, gezellig kletsen met iemand waar je weinig mee sprak, het kon allemaal in dit Duitse restaurant. Toen ving het laatste deel van de reis aan. We reden bijna verkeerd, omdat Michiel zat te babbelen over z’n vriendin. Hij wist echter spoedig het juiste pad te vinden, zodat het nauwelijks opviel. Aanvankelijk wilde hij over de A3, via Arnhem naar huis rijden, om Henny en Betty in Gorinchem thuis af te zetten, maar vanwege grote drukte zag hij daarvan af. We reisden verder over de A 61. In de bus werd de laatste bingo gepresenteerd door Koosje. Zij had zelfs een barbecue als hoofdprijs in de laatste rond. Spanning alom! De voorzitter bedankte tijdens deze laatste etappe de chauffeur voor zijn grote rijvaardigheid en bood hem namens alle leden een enveloppe met inhoud aan. Ook Jannie Zwijgers en Joke Haverhals werden in het zonnetje gezet vanwege hun diensten tijdens de reis. Zij ontvingen een mooi cadeautje. Al snel gingen ze weer aan de slag om de laatste consumptiebonnen te innen. Ze kregen het nog behoorlijk druk.
De laatste rit verliep voorspoedig. Via de mobile telefoon liet iedereen weten, dat we er snel aankwamen. Henny Broeks wist het wel heel precies te zeggen door de telefoon: 5 over half 6. Omdat Jan het zei!. Ze kreeg nog gelijk ook. Om 5 over half 6 draaiden we Sprang binnen. Bij het “Jeugdcentrum” hadden zich al aardig wat mensen verzameld. Die groetten ons blij. Enkele kleinkinderen kwamen al op hun opa en oma afgerend , wat een ontmoeting! In het “Jeugdcentrum” werden we begroet met koffie. Sijke de Groot, Janny Droogendijk en Jeanne Nieuwenhuijzen hadden een bakske gezet en met een plakje cake erbij smaakte dat natuurlijk goed. Veel gepraat en een genoeglijk samenzijn met de thuisblijvers rondden deze reis op een ongedwongen wijze af.

Herinneringen aan de reis

Voor de zevende keer gingen we met de zang
op reis vanuit ons dorpje Sprang.
We gaan dan met een grote bus
en we hebben de hele reis een flinke klus.
We lopen met koffie, thee, soep of fris
alsof het ons dagelijks werk is.
De laatste dag is er altijd een bedankje namens de leden,
hopelijk waren jullie over ons ook dit jaar weer tevreden.
Van een koorlid, we zullen geen namen noemen,
kregen we zaterdag nog een mooie bos bloemen.
Bedankt hiervoor zeggen we nog een keer
en graag tot de volgende reis maar weer.

Jannie en Joke

De kerkdienst op zondag heeft indruk op mij gemaakt, met als hoogtepunt het samen zingen van koor en kerkgangers na de dienst. Dat vond ik ontroerend.

Sietse van der Bijl.

Wij vonden het een mooie en gezellige reis.
Veel gezien. We hebben een hele marathon gelopen.
We bedanken de hele organisatie voor de goede zorgen
en wij hopen er over 2 jaar weer bij te zijn.

Jan en Henny Broeks.

Het ontvangst door de burgemeester van Pisek vond ik heel bijzonder. Op zo’n prachtige binnenplaats. Door het foto- en filmmateriaal zullen we dat zeker goed op onze thuisblijvers over kunnen brengen. Die achtergrond met vuilcontainers. Nu begrijp ik ook pas waarom jullie de burgemeester te kleine klompen hebben gegeven. Moest hij z’n tenen ook eens krommen. Dat hebben wij de hele week moeten doen. Maar toch zie je, dat mensen van ons koor zich weer snel schikken in de situatie.
Zo hebben we dan gezien het weer, de bezienswaardigheden toch een fijne week gehad.

Hannie Kerstens.

Plezier met alle leden van “Excelsior” en gezelligheid
In de bus, aan tafel; een concert op zijn tijd
Samen met een aantal leden naar Irena en Olga
Eten in Tsjechië, veel knoflook en sla.
Kronen, wat krijg je veel voor weinig geld

Samen veel ijsjes en pannenkoeken besteld.
Onverwacht door Praag met Vastla en haar kleinzoon
Naar de Karlsbrücke en de Mac, heel gewoon
Interactie met de leden van Sonitus, helaas miniem
Tsjechië, wel veel cultuur en natuurschoon gezien.
Uitzwaaien, slechts door 4 leden van Sonitus geschied
Samen een laatste feestavond met hossen en het Friese volkslied.

Rieky en Bert van Zelst

Van mijn beide gasten hebben we alleen Hanna gezien tijdens de concerten.
Niemand wist iets van Martina, dus wat was ik blij, toen ze alsnog op de afscheidsavond verscheen, al was dat meer heel even!

Olga.

Ik heb geluk, dat Koos lid is van “Excelsior”. Daardoor kan ik iedere keer mee op reis naar Polen of Tsjechië. Heel gezellig vind ik die reizen, maar wel vermoeiend. Dat neem ik graag op de koop toe. Een leuke gebeurtenis vond ik het pinnen uit de geldautomaat. Het hotel kon niet worden betaald met een creditcard, dus wij op pinavontuur. Al die flappen van 1000 kronen was een leuk gezicht. We wilden ermee gaan kwartetten. Ik heb deze week heel leuk gevonden.

Riena de Jong.

In de herfst 8 dagen samen met ons koor. Fijn was het zingen in de kerken. De excursies prachtig. Weer 4 x Praag van mij. Bij Marianske Lazne stonden wij om 1 uur de fonteinen die volop stonden te spuiten met muziek van Beethoven, de 7 e of 5 e symfonie. De stoeterijparade van de hengsten. Hier woonde Pavel. Deze heeft veel voor ons gedaan. Wij hadden een 1 persoonskamer, maar moesten na 2 dagen een ander pension nemen. Het was goed met elkaar. Vrijdag hopen wij weer goed thuis te zijn.

Gerda Lentink.

Alles samen delen.
Bij aankomst in hotel Geiselwind zou ik de kamer delen met Hannie.
Op het laatste moment werd er gewisseld met tante Ina.
Waarom????? Hannie had namelijk niets bij haar. Met moeder Koosje werd waarschijnlijk het slipje en pyjama gedeeld.
Ik zal het niet te weten komen.

Corrie Bossers.

Wist u dat wij van onze Tsjechische gids water met een klein boertje kregen aangeboden?
Wist u dat wij in hotel “Krone” voor ’t eerst van ons leven pompoenensoep aangeboden kregen?
Wist u dat onze serveersters als ware koninginnen door de bus liepen?
Wist u dat in Marienbad onder enige koorleden de zwarte pettenrage was uitgebroken?
Wist u dat Friezen en Brabanders ook samen feest kunnen vieren?

Wim en Fijtje de Leeuw

Het is nu vrijdagochtend, 10.30 uur, de reis naar Pisek zit er bijna op. Tot nu toe is alles goed gegaan. Hopelijk komen we allemaal veilig in Sprang-Capelle aan. Oei, oei, terwijl ik dit schrijf staan aan de rechterkant verschillende auto’s te branden. We zijn dit jaar weer actief bezig geweest. We hebben veel gelopen, gezien, gegeten en vooral de laatste avond was erg gezellig. Doordat wij toch een paar keer een ander pension gekregen hebben was het soms aanpassen en niet altijd gemakkelijk. Ik wil iedereen bedanken, en dat waren er velen, die zo vriendelijk waren dat ik ook uitgenodigd ben op hun kamer en dat er na het concert zo veel betrokkenheid was met en voor ons. Al met al weer een geslaagde reis.

Cobi van Oosterhout.

Wat steeg de spanning bij de diverse bingorondes: bijna een rijtje vol? Maar nee: toch was een ander mij weer voor. Eindelijk, nog één cijfer en we hebben een bingo. Komt dat eraan? Ja! Bingo. Maar dan, wat een temptatie! Eén cijfer over het hoofd gezien. Mis, een valse bingo wordt door de goegemeente medegedeeld. Weg reputatie.

Henk Ouborg

Tsjechische aanpak

Op vakantie moet je altijd even wennen aan de gebruiken van het land. Zo bestelden wij een lunchje, heel eenvoudig: een gebakken eitje met uitjes en ham =   boerenomelet. Anderen bestelden soep. Al babbelend wachtten wij tot het e.e.a. gebracht zou worden. We zaten gezellig. Het werd echter minder gezellig toen na ruim een uur de bestelling nog steeds niet gebracht was, ondanks herhaaldelijk verzoek van ons. Uiteindelijk is de lunch toch nog gekomen: de bus moest een half uur later vertrekken.

Dit was in Karlovy Vary.

Nog zoiets in Pisek.

We wilden een pilsje en een becherovka afrekenen. We leggen duidelijk de portemonnee (open) op tafel en zeggen: “Bezahlen bitte”, ons realiserend, dat dat geen Tsjechisch is. “Moment” zegt de serveerster en komt daarna met nog een grote pils en een becherovka aan. De volgend dag bestellen we weer. Toen de pils op was, haalde ze een nieuwe, zette die voor mijn man neer en ze ging verder met anderen te bedienen. We hadden niet gevraagd om te betalen en we hadden niet opnieuw besteld. Was ze misschien overgeschakeld op de automatische piloot?

Henk en Roos Weber.

Hoewel er wat mij betreft niet veel is terechtgekomen van het maken van contact met de leden van het Tsjechische koor, waren de contacten met de leden van ons eigen “Excelsior” (en hun aanhang) des te intensiever. Dat maakte het de lange reis alleen al meer dan waard.

Ans van de Bijl

Toen Wim een paar weken voor de reis naar Tsjechië problemen kreeg met lopen leek het erop, dat hij niet mee zou kunnen. Hij wilde echter beslist Praag zien, dus werd er besloten om dan maar een rolstoel mee te nemen. Er zou misschien wel iemand zijn, die wilde duwen. Wat blijkt achteraf, dankzij de homogeniteit in de groep, er waren meer duwers dan rolstoelen. Hij heeft dus alles kunnen zien en meegenieten. Namens Wim, heel hartelijk dank voor jullie bereidwilligheid.

Joke Haverhals

Voor ons was ’t mooiste van de hele reis het weerzien van onze gasten en ’t kennismaken met hun kinderen en de vader van Vaclav. Ook viel op dat ons koor zijn vreemde talen zo goed beheerst. Olga ging naar de receptie voor nieuwe handdoeken.
Olga: Can I have clean ones please?
Mevrouw: Wieviel?
Olga: Allemaol.

Jan en Corry de Jong

Wat het hotel betreft waren er ook pluspunten. Zoals bij de fotograaf(closet) rolletje inleveren en gratis een nieuwe. De linnenkamer was super, daar mocht je zelf schone handdoeken halen, mits de receptie het niet zag. Ik heb nog nooit iemand zo gelukkig gezien als Sietse en Ans van de Bijl, toen ik hen 2 schone badhanddoeken van 30 x 40 cm uitreikte, na de andere 4 dagen te hebben gebruikt. Aan deze service kon je toch merken dat hotel “Buly” een 5 sterrenhotel was.

Koosje Groeneveld

Een stukje Tsjechische “gastvrijheid’

Zit je in de koepel te spelen,
De piano klinkt uit volle borst
Wordt de melodie verbroken
Door een “koster” die de sleutels torst.

Zit je in de koepel te spelen
De noten rijgen zich aanéén
Denk je nog uren te kunnen preluderen
Komt de koster er doorheen.

Zit je in de koepel te spelen,
Bereid je je voor op het concert
Laat op zijn manier de koster weten,
’t Is mooi geweest, nu opgelet.

Zit je in de koepel te spelen,
De sleutels rammelen uit “volle borst”
De koster vindt de tijd verstreken
Dus pianist, nu …………………………..

Wil Versteeg.

Wij vertrokken uit Pisek om 9 uur op weg naar Marienbad, waar we rond de middag aankwamen. De zingende fontein bezocht wat erg mooi was. Het dansende water op muziek van Beethoven. Wat een leuke stad was dat. We dronken cappuccino en aten heerlijk gebak in een vorstelijke omgeving. Een pet gekocht met veel jolijt en zo naar de bus, waar we veel bekijks hadden en heel veel lol. Dan op weg naar Geiselwind, ons overnachtingschotel, waar ons een heerlijk diner wachtte. En tot onze verbazing troffen we daar een groep Friezen aan, ook met vakantie!Er traden twee dames op met een gitaar, waar we allerlei leuke liedjes mee zongen. Op hun verzoek heeft ons koor nog 4 liederen ten gehore gebracht. Het was heel gezellig.

Gerrit en Coby de Bie

Op reis gaan met Excelsior geeft je iedere keer weer het gevoel een week in een andere wereld te verkeren. Een ander land, andere gewoontes, andere mensen……Soms is dat wennen op welke manier dan ook. Je krijgt zo wel de kans om dingen te zien, die je zelf nooit bezocht zou hebben.

Marga Uijl

We willen het bestuur van de zangvereniging “Excelsior” bedanken voor de mooie reis naar Tsjechië. We hebben veel gezien; mooie kastelen en landschappen en uitzichten. Tevens willen we ook de koffieserveersters bedanken voor de goede verzorging van de koffie, soep en fris.   Hartelijk dank, namens beiden.

Jan en Rina van Garderen.

Wist u dat………………….

De Tsjechen kans zien om een terrarium te maken in de dubbele ramen van hun hotelkamer?
Jongens en meisjes ongeveer hetzelfde is als dames en heren?
We er dankzij Koos achter gekomen zijn, dat Nederlantse Taal tog moeleiker is dan we dagten?

Nieske en Hans Swagerman.

De vriendschap van Pavel en Hanna heb ik niet alleen ontvangen, naar ik meen was die ook voor jullie allemaal.
Ondanks alle trammelant was het voor mij toch een bijzondere week. Daarvoor een ieder die hier voor gezorgd heeft heel veel dank.

Corrie Lammertse

Hebben jullie wel eens gehoord van de Sprangse en Capelse twisten,
Ja, dat is iets waarvan jullie vast niets wisten.
Achter “de grens” in de bus wordt soms flink gekrakeeld,
over het vroegere Capelse en Sprangse beeld.
Is die molen nou echt wel van Sprang,
want die stond toch in Vrijhoeve ook heel lang?
En de Molenstraat was toch eerst in Capel,
al heet die daar nu Poolsestraat, dat wel!
Toch konden deze meningsverschillen,
de liefde van en voor beide partijen niet stillen.
Zo zijn er verschillende gelukkig met elkaar getrouw
en werd aan een “samen” van Sprang en Capelle gebouwd.
Dus laten we deze Sprangse en Capelse twisten voor wat ze zijn,
want “Excelsior” vereent ons, dat is toch heel fijn.
We hadden met elkaar weer een fijne reis,
al kreeg deze niet van iedereen de eerste prijs!
De gezelligheid zo met elkaar,
bij gezondheid gaan we vast weer over twee jaar.

Jan en Nelly van Tilborgh.

Een bijzondere reis, veel van Pisek en omgeving gezien. Leuk om een vroege wandeling te maken van hotel naar restaurant naar het ontbijt, om er wat voor te doen als je wat krijgt. Het bestuur bedankt voor het organiseren van alles en misschien tot de volgende reis.

Wim en Greetje Faro.

Na een gezellig samen-zijn in het restaurant, de sleutel gehaald en naar boven naar de kamer door een donkere gang, want we wisten toch waar onze kamer was.
De sleutel in het slot doende kon deze echter niet rondgedraaid worden.
Een verkeerde sleutel gekregen?
Toch het licht in de gang maar aangedaan.
De sleutelnummer klopte, maar het kamernummer niet.
Het bleek de kamer van drie dames te zijn.

Koos van Gent.

Dit jaar geen wist-u-datjes, maar een paar regeltjes schrijven, wat we best moeilijk vinden. De spontaniteit van het koor uit Pisek was deze keer heel wat minder dan we gewend waren, maar verder alle lof voor de organisatie van “Excelsior” (vooraf en ter plaatse) Kleine klachtjes of wat mopperen doen we gauw en vergeten we ook weer vlug. En ondanks dat er dit jaar geen wist-u-datjes zijn willen wij toch laten weten: Wist u dat wij een leuke, fijne, drukke week vakantie hebben gehad?

Toon en Janny Zwijgers.

Jacob heeft wat nieuws verzonnen, in dit reisverslag geen wist-u-datjes, maar nu moest er een kleine anekdote, een verhaaltje, een rijm of een gedicht gemaakt worden. Leuk, heel leuk, maar wel moeilijk, want verzin maar eens wat.
Wat vind ik nu eigenlijk leuk?
*Lid zijn van “Excelsior”vind ik leuk. Meegaan naar een Polen- of Tsjechië-reis vind ik leuk.
*Ook vind ik het leuk, dat we een gezellige, maar vooral vakkundige dirigent hebben. *Geweldig vind ik het, dat ik een boekenbon heb gekregen als dank voor mijn medewerking aan de fotocollage voor “Sonitus”. Dat was natuurlijk niet nodig geweest, ik heb het met veel plezier gemaakt, maar toch vond ik het leuk om te krijgen. Bestuur, hartelijk dank hiervoor.
Ook wil ik graag Jacob bedanken voor alles wat opgelost moest worden in deze week en dat was nogal wat. Goed gedaan, Jacob! Complimenten!
Ook het organiseren en voorbereiden van de reis is een hele klus geweest. Jacob en Corry de Jong, heel hartelijk dank, jullie hebben het geweldig gedaan.
Riena en ik hopen dat er over 2 jaar weer een (Polen?)reis georganiseerd zal worden.

Hartelijk dank voor alles.

Koos de Jong.

                 Herfst

Een overvloed aan kleuren,
geeft feestelijk gebeuren
met overweldigende pracht
heeft herfst vele kleuren ons gebracht.

Scheppers hand kleurt met penseel
boom en struik tot een juweel
gouden kroon op witte berk
’t is alles Zijner handen werk.

Als klatergoud staat hier
Spaanse aak en ratelpopulier.
De krentenstruiken zijn,
zo rood als karmozijn.

Rijkelijk wordt bladergoud gestrooid
esdoorns en beuken mee getooid,
Takken, twijgen nog zo klein,
dragen gouden baldakijn.

Zoals een tonge vuur dat doet
zet zon dit alles in een warme gloed,
Speels blaast de wind, bladeren om en om
een prachtig spel , van bladeren, wind en zon.

Hulst, spar en dennen saam
houden groene kleding aan
De gele, rose, rode en okerbruine kleuren
maken herfst tot een feestelijk gebeuren.

Alle goud, gestrooid in ’t rond
dwarrelt bij elke windvlaag op de grond.
Het kraakt en knispert onder mijne voet,
zoals alleen gestorven blad dat doet.

Dit kleurenspel is maar van korte duur,
storm en regen blussen snel dit vuur
Kale takken strekken zich ten hemel uit
wachtend op ’t voorjaar, weer te worden als een bruid.

Ad Wagemakers,

Tsjechië, oktober 2005.

Deelnemers reis Tsjechië – 14 t/m 21 okt. 2005

Cobie en Gerrit de Bie
Ans en Sietse v/d Bijl
Hennie Blom en Betty Hoogeboom
Corrie Bossers
Jan en Hennie Broeks
Wim en Greetje Faro
Jan en Rina van Garderen
Koos van Gent
Koosje Groeneveld
Geert en Olga van Halder
Joke en Wim Haverhals
Riena en Koos de Jong
Corry en Jan de Jong
Hannie Kerstens
Corrie Lammertse
Fijtje en Wim de Leeuw
Gerda Lentink
Erik Ockers
Cobi van Oosterhout
Henk Ouborg
Joanne en Piet de Rooij
Nieske en Hans Swagerman
Ina Spuijbroek
Nelly en Jan van Tilborgh
Marga en Jacob Uijl
Riet en Jos Verhoofstad
Wil en Jan Versteeg
Ria en Ad Wagemakers
Mevr.? en Henk Weber
Riekie en Bert van Zelst
Janny en Toon Zwijgers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.