Oktober 2003 – Reis naar Tsjechië

Foto ’s: Koos de Jong .
Tekst: Jacob Uijl.

In de maand oktober van 2003 reisde de chr. gem. zangvereniging “Excelsior” uit Sprang-Capelle naar het Tsjechische Jaromerice nad Rokytnou, een kleine stad in het zuiden van Moravië. Het doel was een uitwisseling met het kerkkoor van genoemde plaats.
In april van 2003 bracht het koor van de St. Margerethenkirche uit Jaromerice nad Rokytnou een bezoek aan Sprang-Capelle. Er werd samen gezongen, er werden uitstapjes gemaakt en vriendschapsbanden aangeknoopt.
Naar het tegenbezoek zagen allen met verlangen uit.
In onderstaand verslag volgt een gedetailleerde beschrijving van dit bezoek.

Vrijdag 17 oktober: Op weg naar een Duits bed.

Het vertrek was bepaald op 1 uur in de middag en bijna alle reizigers waren om half 1 present om de koffers en tassen in het laadruim van de bus te stoppen. Het was schitterend herfstweer; de zon scheen en bontgekleurde herfstbladeren dwarrelden over het kerkplein. Vele familieleden waren meegekomen om de vertrekkende koorleden uit te zwaaien.


Eerst gingen allen naar binnen om daar de reis officieel te openen met schriftlezing en gebed. De voorzitter las de presentielijst met alle namen hardop voor. Cobie van osterhout ontbrak, maar kwam later toch nog binnenwandelen. Eric Ockers kon vanwege gezondheidsproblemen niet mee. Van hem was er een kaart met een hartelijke groet aan alle reizigers. Jammer, dat hij er niet was. Nog voor 1 uur zaten allen in de bus en vrolijk zwaaide iedereen naar de achterblijvers. Daar waren ook leden bij, die niet meekonden, maar graag hadden gegaan. De bus koerste richting Tilburg. Op de hoek van de Jan de Rooystraat stonden Jo en Sijke de Groot nog breeduit te zwaaien naar de reizigers. De chauffeur had zich inmiddels voorgesteld als Joop Struyk. Hij hield een babbeltje en iedereen luisterde heel braaf.

De reis verliep voor een groot deel voorspoedig. Dwars door Tilburg, hetgeen menigeen verbaasde, een kleine file bij Eindhoven en door het centrum van Venlo, waar ook velen van opkeken. De sfeer in de bus was meteen goed. Iedereen had er zin in. De zon scheen uitbundig de bus in, zodat het zelfs warm werd. Bij het eerste rondje koffie werd er getrakteerd. Sijke en Jo de Groot hadden een doos met cake meegegeven. Iedereen smulde ervan. Koos de Jong organiseerde een plaatsnamen-kwis. Het werd heel stil in de bus, want iedereen zat geconcentreerd de verborgen plaatsen op te sporen. De tijd vloog om. Toen was de touringcar al heel ver op pad in Duitsland. De eerste pauze was tussen Keulen en Frankfurt. Even de benen strekken en een kop koffie drinken of een ijsje eten. Op de toiletten was er intensief verkeer. De klok wees half 5 aan.

De reis ging verder. Rondom Frankfurt viel de drukte erg mee. Er werd een bingo georganiseerd met echte prijzen. Iedereen was enthousiast. Na de tweede stop was het donker geworden en rond 9 uur arriveerden de reizigers bij het overnachtingshotel. Het was Gasthof “Linsner” in e en klein dorp, dat Wachenroth heette.


Het was niet zo luxe als het chique “Holiday-Inn” hotel, maar wel gezellig. Vooral de eetzaal was sfeervol. De ontvangst was echter zeer luidruchtig. Een grote groep jongeren, uitgedost met puntige hoofddeksels, verkeerde in feeststemming en groette zeer uitbundig. De verzorging in het hotel was uitstekend. Voor half 10 zat iedereen aan de warme maaltijd: gebonden soep, varkensvlees, aardappeltjes, salade en ijs. Tijdens de maaltijd noemde de chauffeur de kamernummers op en gingen de meesten snel naar bed. Een kleine groep praatte nog wat na in de bar.

Zaterdag 18 oktober: Een voorspoedige reis in het Tsjechische land

Een rijk ontbijtbuffet stond de volgende morgen gereed. Iedereen genoot ervan en vulde de maag volledig.

De feestvierende jongeren hadden bij een aantal de nachtrust verstoord, maar de meesten hadden goed geslapen. Niemand had de luxe van het “Holiday-Inn” hotel gemist, integendeel, velen prefereerden de gezellige ambiance van dit Gasthof boven de perfectie van het vijfsterrenhotel. Om 9 uur zaten allen in de bus en een kwartier later stond de touringcar reeds in de file richting Neurenberg. Gelukkig was dat maar voor even.

Al voor de middag stopte de bus aan de grens en moest iedereen de bus verlaten. Met de Tsjechische vlag in top en de zon in de rug liep de gehele groep naar het wisselkantoor om Tsjechische kronen te kopen. Ondertussen had de chauffeur een minder prettige ervaring met een mooie, luie dame, die hem onwelwillend te woord stond. Pas na ingrijpen van haar chef werd ze vriendelijker. Nadat het verplichte vignet was gekocht ging de tocht verder: dwars door Pilsen, door de buitenwijken van Praag, richting Brno. In de bus studeerden de zangers o.l.v. Henny een lied in en dat klonk erg mooi. Later kwamen de bingoprijzen te voorschijn en konden de liefhebbers hun hart ophalen door mee te doen. De prijzen waren beschikbaar gesteld door de koorleden. Lekkere dingen waren er ook: de zelfgebakken speculaas van Riena de Jong smaakte heerlijk en de mandarijnen van het bestuur proefden fris. Rond half 5 arriveerde de bus in Moravské Budejovice. Daar stond Tomas Preiniger te wachten in zijn zilvergrijze Skoda Octavia. Hij leidde de bus verder naar de eindbestemming: hotel “Opera” in Jarom erice nad Rokytnou. Van verre was er een mooi panorama van dit stadje, dat beheerst werd door een schitterend bouwwerk; een kasteel met kerk. Voor het hotel stond een ontvangstcomité, waaronder Wout en Corine Schaap. Zij waren reeds een week op vakantie geweest in het naburige Oostenrijk. De ontvangst was hartelijk, het was een blij weerzien. In het hotel kregen alle moede reizigers een kamer toegewezen. Een nette sobere kamer. Enkelen werden verwend met een appartement.

De maaltijd was in de school, tegenover het hotel. Vooraf was er een officieel welkomstwoord door de burgemeester en de voorzitter van het koor. Voor de burgemeester was “Excelsior” de eerste gast, want hij was pas sinds dinsdag 14 oktober aangesteld. Jacob Uijl sprak het Tsjechische koor toe en bedankte hen voor de ontvangst. Er werd goulashsoep geserveerd met brood. Natuurlijk ontbrak het bier niet. Na de soep kwam er koffie. Ook werden er allerlei cakes op tafel gezet, die gretig aftrek vonden. Het was een gezellige ontmoeting. Een kristalslijper toonde zijn producten. Liefhebbers konden tegen een gering bedrag iets bestellen. Dat zou dinsdag afgeleverd worden. Tomas had het druk met het indelen van de gastgezinnen. Dat verliep niet naar ieders wens, maar alles kwam uiteindelijk toch op z ’n pootjes terecht. Het laatste deel van de avond werd nog doorgebracht in het hotel: een groepje boven en een groep in de bar.

Zondag 19 oktober: Een drukke rustdag

’t Begon vreemd, om 7 uur ’s morgens liep iedereen in koorkleding rond. In d ergelijke kleding ontbijten voelde vreemd. ’t Heette een Zweeds ontbijtbuffet, maar wat nou typisch Zweeds was bleef vaag. ’t Smaakte allen goed. Om half 8 reed de volle bus richting Trebíc, een stad 15 kilometer ten noorden van Jaromerice. ’t Was een half uur rijden naar de evangelische kerk.


Daar werd het koor verwelkomd door een jonge, langharige predikant. Hij wees de plaats van het koor aan en de leden startten met het inzingen. Dat lukte vrij aardig. Ondertussen vulde de kerk zich langzaam met mensen. Jong en oud zat tezamen in de banken. Met “Excelsior” erbij zat de kerk aardig vol. De predikant presenteerde de te lezen bijbelgedeelten in het Nederlands op een stencil. Op deze wijze kon iedereen in de kerk de lezingen volgen. Gedurende de dienst zong het koor regelmatig een lied. De voorzitter groette de gemeente namens het koor en overhandigde de dominee een enveloppe en cd.

Aan het eind van de dienst volgde nog een lied en toen was het afgelopen. De dames verkleedden zich in een benauwd hokje, waar ze regelmatig gestoord werden door onschuldige heren. In een gebouw achter de kerk werd koffie en thee aangeboden. De plakken cake leken verdacht veel op de resten van vorige avond. Allen aten echter met smaak. Daarna startte een intensieve rondleiding door de stad. Het was bewolkt en erg koud, maar gelukkig bleef het droog. Trebic was een mooie plaats, waarvan de Joodse wijk sinds juli tot het werelderfgoed van Unesco behoorde. Hoogtepunt van dit stadsdeel was het bezoek aan de synagoge.


Daar liet de enthousiaste dirigent het “Veni Jesu” zingen. Een mooie akoestiek in een prachtig gerestaureerd monument. Een gids vertelde over de historie van het gebouw en de wijk waarin het gebouw een plaats had gekregen. Een verhaal om stil van te worden. Na dit indrukwekkende bezoek ging de tocht verder door de stille straten van de wijk. Men betrad nog een synagoge, die tegenwoordig als evangelische kerk dienst doet. Daarna zocht de groep het hogerop en wandelde naar een museum met kerststallen. Een leuk museum waarin kunstig uitgeknipte figuren verschillende kersttaferelen uitbeeldden.

Het bezoek duurde kort. Naast het museum lag de trotse basiliek van de stad, waarin een jonge enthousiaste gids een rondleiding gaf. Jacob mocht de vertaling leveren, zodat het voor iedereen te volgen was. De gehele kerk werd bezocht; van crypte tot kapel. De gids leek onvermoeibaar. Een rijke beloning was zijn deel, hetgeen hij erg waardeerde. De groep was wel vermoeid en verlangde naar de bus. Voldaan keerden allen terug naar het hotel. Maar er was meer. Slechts een half uur pauze scheidde van het volgende programma-onderdeel: een rondleiding door het slot en de tuin. Gestart werd in de tuin. Daar werd ook een groepsfoto gemaakt, maar toen Koos z ’n camera’s opgeborgen had bleek, dat niet iedereen er op stond. Jammer!


Het slot was bijzonder fraai: vele originele meubelstukken stonden er te pronk en iedereen vergaapte zich aan de rijkdom van weleer.

Na de rondleiding stonden de gastgezinnen reeds te wachten. Iedereen werd meegenomen en beleefde een paar genoeglijke uren in een onbekende woning. Daarna startte een nieuwe rondleiding: De kerk was aan de beurt. Het opvallende gebouw werd door allen bewonderd. Het was jammer, dat de prachtig beschilderde koepel vanwege de invallende duisternis niet meer te onderscheiden was. Rien Lagerwerf en Wil Versteeg leefden zich enige momenten uit op het prachtige orgel met 3.500 pijpen. ’s Avonds was er een concert in het kasteel. Voorafgaand natuurlijk een generale repetitie, waarbij het Panis Angelicus voor panische gezichtsuitdrukkingen zorgde bij de zangers. Het lukte niet, maar Henny scheen kalm. De zaal zat vol tijdens het concert. Het was een sfeervol geheel: het prachtig beschilderde plafond, de schaarse verlichting en de majestueuze vleugel. De opkomst van “Excelsior” was vreemd: eerst een parade vanaf de achterzijde van de zaal naar een zijzaal vooraan, vervolgens vanuit dit vertrek naar het podium. Het was er koud. Verschillende leden zondigden tegen de voorgeschreven kledingregels van het koor. Zij hadden iets warmers aangetrokken. Het concert verliep prima. Het koor zong fraai en de solisten oogstten veel bewondering. Vooral het “Bist du bei mir ” en “Jeruzalem” werden bijzonder gewaardeerd. Het quatre-mains door Wil en Henny zorgde voor de nodige afwisseling. De avond was vol applaus en eindigde met bloemen voor alle solisten, dirigent en begeleider.

Na afloop was er een maaltijd in de school.

Maandag 20 oktober: Pracht en praal in Wenen

Het zou het hoogtepunt van de week moeten worden. Allen hadden er naar uitgekeken: een bezoek aan Wenen. Het vertrek was om half 9. Buiten was het nevelig, maar droog. Het was een lange rit met de bus; via Znojmo naar de Oostenrijkse grens. De 2 gidsen reden mee met Wout en Corine, zodat het aantal op de buslijst correspondeerde met de personen in de bus. De douane deed niet moeilijk. Al snel reed de bus door het Oostenrijkse land. Op de eerste parkeerplaats na de grens voegden de passagiers uit de auto zich bij het grote gezelschap. Gezamenlijk reed men verder naar Wenen. De chauffeur was erg bekend in de hoofdstad en maakte eerst een rondrit langs een aantal bezienswaardigheden: het Belvédère, het beeld van Strauss, de Karlskirche en de Staatsopera. Vandaar reed de bus naar Schloss Schönbrunn.


Daar kregen de reizigers een uur de gelegenheid om de tuinen van het paleis te bewonderen. Natuurlijk was een uur te kort, maar genoeg om een indruk te krijgen van de rijkdom uit het verleden. Velen genoten van de pracht en praal van de eertijds rijke Habsburgers. Bij de bus werd er op koffie getrakteerd. De Tsjechen waren royaal, want er werd een rijk gevulde bol bij geserveerd. Het was een komisch gezicht, al die moeilijk happende mensen in die grote bepoederde bollen. De bus vervolgde de tocht langs het Parlement, de Hofburg, enkele kerken en het stadhuis. De chauffeur bleek er veel over te weten, want hij vertelde steeds weer nieuwe feiten. Op een kleine parkeerplaats voor bussen werd de bus tenslotte neergezet. Allen spoedden zich naar de Stepansdom, de bekendste kerk van Wenen.


Een prachtige kathedraal vol toeristen. Daar zong “Excelsior” twee liederen: “Ich danke meinem Gott” en “Veni Jesu”. Vele bezoekers stonden even stil en luisterden naar de rijke koorklanken. Na dit kleine concert trokken velen in groepjes de stad in: naar andere monumenten, winkelen of Sachertorte eten in het bekendste koffiehuis van Wenen. Precies op tijd waren allen bij de bus, maar bij het verlaten van het parkeerterrein kreeg Joop de chauffeur problemen: de slagboom wilde niet omhoog. Goede raad was duur: mobiel telefoneren met de helpdesk. Dat hielp, de slagboom kwam in vertikale stand, zodat de bus het terrein kon verlaten. De terugreis verliep voorspoedig. De Tsjechische douane kwam in de bus om de paspoorten te controleren. Dat maakte weinig indruk. Het laatste gedeelte van de reis verliep in het donker. Het begon zacht te regenen, maar de stemming in de bus bleef zonnig. Rond 7 uur ’s avonds stopte de bus voor ’t hotel. De maaltijd vond plaats in een soort dorpshuis, in een verwaarloosd zaaltje. Een groot buffet stond uitgestald met salades, brood, vlees en ei. Het smaakte voortreffelijk. ’s Avonds verhoogde een accordeon de sfeer. Er was veel muziek en zang, er werden spelletjes gedaan en er was voldoende bier en natuurlijk de bekende Tsjechische becherovka.

Dinsdag 21 oktober: “Excelsior” in het theater.

De dag begon feestelijk: Ans was jarig. In de eetzaal werd daar aandacht aan besteed. Jacob feliciteerde haar namens de vereniging. Zij ontving een cadeautje en natuurlijk ontbrak het : ”Lang zal ze leven” niet. Om half 9 vertrok de bus naar Znojmo. Naast Herbert en de voorzitter ging Standa ook mee als gids. Er was een optreden gepland in het stadstheater en ruim op tijd waren de zangers aanwezig. Het was een mooi gebouw, zowel de binnen- als de buitenzijde.


Bij het binnentreden was er juist een studentenkoor aan het oefenen. Dat klonk heel erg mooi. Terwijl zij verder repeteerden kregen de leden van “Excelsior” een kleedruimte toegewezen. Daar werd de koorkleding aangetrokken. Uit angst voor diefstal gaven de dames de tassen in bewaring bij de fanclub. De heren draaiden de kleedkamer op slot. Na de generale repetitie, waarbij de zangers struikelden over het “Exultate Deo”, startte het officiële programma. Er was een cameraman van de Moravische televisie. Dit maakte het extra spannend. Het koor stond dus letterlijk en figuurlijk in de schijnwerpers. De zaal zat vol studenten, die enthousiast applaudisseerden. Alhoewel de akoestiek slecht was en de hitte van de lampen intens, zong het koor goed. Na ieder nummer volgde een warm applaus uit de zaal. Toen trad het studentenkoor op. Zij zongen geweldig mooi: veel afwisseling in het repertoire, magnefieke sopranen en een boeiende voordracht. Ze ontvingen veel lof. Daarna was “Excelsior” weer aan de beurt. Het “Exultate Deo” verliep veel beter, maar perfect was het niet. Jo Rusch zong een paar mooie liederen, het- geen erg werd gewaardeerd. Na afloop werd de koorkleding opgeborgen. De bus stond al gereed en bracht alle personen naar een soort menza. Daar kon iedereen een bord en bestek nemen en langs een balie lopen. Er werd een warme prak opgesmeten en aan een tafeltje kon het worden gegeten. Ook burgers uit de stad maakten gebruik van deze voorziening. Het was ondertussen gaan regenen. Dat was een probleem voor de organisatie: het bezoek aan het oude centrum van Znojmo kon niet doorgaan. De bus verliet toen de stad en reed naar de burcht Vranov nad Dyjí, hooggelegen op een rots. Via een steile, slingerende weg bereikten de Brabanders het sprookjesachtige kasteel.


Het was enorm groot slot en had diverse bouwstijlen met elkaar verenigd. Vanaf het kasteel had men een wijds uitzicht over de omgeving. Na de groepsfoto op het bordes werd de groep in tweeën gesplitst. De ene helft maakte een rondleiding met Betty en de overigen gingen met Jacob rond. Beiden hadden een Nederlandse vertaling om voor te lezen. Het interieur van het kasteel was een bezoek alleszins waard: prachtige salons met fraaie meubels, duur aardewerk, kostbare schilderijen en nog veel meer mooie voorwerpen. Na het bezoek wandelden allen terug naar het dal. Het pad was glibberig, maar herfstachtig mooi. De kleurrijke paden eindigden bij een restaurant, waar goede koffie werd geschonken. Daarna ging de tocht weer verder in de bus; over bochtige wegen, soms heel hoog langs een “Talsperre” en een kasteelruïne, terug naar Jaromerice. Toen was er maar heel weinig tijd meer om te rusten. Om half 7 stonden de gastgezinnen gereed om hun gasten in de huizen te verwelkomen. Daar werden velen overdadig gevoed en sommigen kwamen zelfs heel laat terug in het hotel.

Woensdag 22 oktober: Vrolijk gezang in de druipsteengrot

De laatste dag in Tsjechië bood een vol programma. Daarom zat iedereen om kwart voor 7 al aan het ontbijt. Om half 8 reed de bus weg van het hotel. Herbert Pesch was er deze dag niet bij. Tomas had de leiding.

Aanvankelijk trad hij twee-talig op: in het Duits en in het Engels. Dat werd hem snel uit het hoofd gepraat.

Na 5 kwartier arriveerde de groep bij Nova Coeli. De weg erheen was smal en het asfalt verre van vlak, zodat niet iedereen even helder op de plaats van bestemming aankwam. De hele groep wandelde naar een klooster. In een bijgebouw was een kleine tentoonstelling over uilen gehuisvest: houten, stenen, glazen en opgezette vogels. Aardig om te zien. Velen namen daar dan ook een kijkje, maar de meeste dames hadden toch vooral interesse in een winkeltje met allerlei souvenirs, zoals glas, ansichtkaarten en sieraden. De rondleiding startte. Via een toegangsdeur, die bijzonder fraai was omlijst met beeldhouwwerk, trad de groep de kerk binnen. De gids vertelde het één en ander over de bewoners, de crypte en het orgel. Zij hield de groep scherp in de gaten, vanwege het foto- en filmverbod. Zelfs Koos had moeite om haar te ontwijken. Een illegale foto nemen vormde voor hem dus een probleem. Het lukte toch een keer.

Na dit bezoek wandelden allen terug naar de bus. Het weer viel mee; half bewolkt en fris. Bij de bus trakteerde Ans op koffie met koek. Dat ging er gretig in. De rit ging verder. De wegen werden beter. Het doel was een bezoek aan een keramiek-werkplaats. Dit lag 3 kwartier rijden van het klooster. Het werd een interessant bezoek. Het gehele proces: van klei tot pot, was te volgen. De winkel aan de overzijde deed goede zaken en vele fraaie aardewerken potten verhuisden naar de tassen van de Hollanders. Het hoogtepunt van de dag naderde: een bezoek aan de druipsteengrotten in de Moravische Karst. Op een grote parkeerplaats verlieten allen de bus om in een treintje plaats te nemen. Het was wat krap, maar het ging. Het treintje bracht allen naar de ingang van de grotten. Onder begeleiding van een gids vond de afdaling plaats in de spelonk. De paden en trappen waren goed begaanbaar en de zalen met de druipsteenformaties overweldigend mooi. Iedereen was diep onder de indruk van dit wonder der natuur.


De rondleiding was in het Nederlands, zodat de informatie door allen werd verstaan. Halverwege was een overstap in bootjes. Diep onder de grond, zo ’n 130 meter was “Exc elsior ” op z ’n best. Luid zingend verlieten de koorleden de aanlegsteiger. Het “tulpen uit Amsterdam ’’ weergalmde door het gangenstelsel. De gids haalde de schouders maar eens op over zo ’n vreemd publiek.

De boottocht was soms wiebelig, soms laag, maar wel heel mooi. Bij een tussenstop was gelegenheid om nog een schitterende zaal te bewonderen. Toen was het einde van de tocht nabij. Vlakbij de ingang legden de bootjes weer aan. Het was echter nog niet het einde van alle verrassingen. De gasten werden meegenomen, dieper het bos in. Met een kleine kabelbaan zweefden allen naar de top. Vandaar had men een fraai uitzicht over de omgeving. Rood, bruin, geel en groen bepaalden het kleurenpalet van de omringende bossen. De herfst in volle glorie.


Er was daar een restaurant en een traktatie stond al gereed: koffie met warme Apfelstrudel en slagroom. Dat smaakte heerlijk na zo ’n inspannende dag. Op de terugreis naar het hotel kregen Jan en Henny Broeks te horen, dat Henny ’s broer in zorgwekkende toestand in het ziekenhuis lag. Voor zijn leven werd gevreesd. Dat was schrikken. Na overleg met Wout en Corine, die donderdag toch zouden vertrekken, besloten Jan en Henny met hen mee te reizen. Dit werd alle leden meegedeeld tijdens de warme maaltijd in de school. Voorafgaand was er de mogelijkheid om het gebouw te bekijken. Velen vonden het interessant om te lokalen vanbinnen te zien en wandelden mee. De avond verliep gezellig. Er was natuurlijk veel eten en drinken. De burgemeester was aanwezig en hield een toespraak. Het koor ontving een geschenk. In de kronieken mochten alle leden hun naam noteren, zodat het bezoek nooit vergeten zou worden. Er volgden nog meer toespraken: de beide voorzitters bedankten. Cadeaus werden overhandigd. “Excelsior” ontving een kristallen vaas en het Tsjechisch koor ontving enkele Hollandse pakketten. De avond werd gevuld met zang en muziek.


De accordeon werd te voorschijn gehaald en men zong er vrolijk op los.

De avond eindigde met een grandioze stoelendans.

Donderdag 23 oktober: met een kapotte bus over de grens

Om kwart voor 7 vertrokken de fam. Broeks en Schaap naar Nederland. De meeste leden lagen nog op één oor. Een uur later zaten allen aan het ontbijt. Voor de laatste keer genieten van een uitstekend buffet, met allerlei zoete en hartige lekkernijen. Daarna kreeg iedereen het druk: koffers sjouwen, tassen dragen, sleutel inleveren, enz. Ondertussen hadden de leden van het Tsjechische koor zich voor het hotel verzameld, inclusief 2 karretjes eten en drinken. Het lag in de bedoeling om dit allemaal mee te geven naar Holland.

De chauffeur was laat. Velen stonden met hun bagage gereed in de hal van het hotel. Het was een hele klus om de bus te laden; alle bagage was zwaar van het kristal en aardewerk. Voorzichtigheid was geboden. Na een hartelijk afscheid vertrok “Excelsior” uit Jarom erice nad Rokytnou, nagewuifd door velen. Na ruim 3 kwartier bevond de bus zich reeds op de snelweg richting Praag. Het weer was uitstekend. Na 5 dagen bewolking scheen de zon weer stralend over het land. Het had die nacht licht gesneeuwd, zodat het landschap erg mooi was. Vlak voor de bus de hoofdstad naderde informeerde de chauffeur of er belangstelling was voor een rondrit door Praag. De interesse was groot. Jammer, dat de bus geen toegang tot het centrum had.

Na de rondrit ging het richting Pilsen en vandaar naar de grens. Toen begon de misère: de chauffeur kreeg de bus niet meer in de versnelling en met grote moeite manoeuvreerde hij het voertuig langs een rij wachtende vrachtwagens op een parkeerplaats. Het was nog 2 kilometer naar de grens. Daar stond de bus dan. Het was 2 uur in de middag. De chauffeur kwam echter meteen in actie. Er werd druk met Kras getelefoneerd en een monteur werd opgeroepen. De inzittenden kregen voor onbepaalde tijd verlof. Grote groepen vertrokken naar de Azië-markt, aan de overkant van de snelweg. Daar werd druk gehandeld, maar het was er bitter koud. De blauwe lucht was na de pech, geheel verdwenen. Uiteindelijk vluchtten allen MacDonald in. Een lekkere kop koffie bracht de warmte terug. De redder in nood bleek Geert van Halder te zijn. Hij verrichtte een noodreparatie, zodat de bus, langzaam rijdend, Tsjechië kon verlaten. Het was belangrijk om in Duitsland te zijn: In een klein dorpje, Waithaus bleek een Scania-dealer te zijn gevestigd. Niets was minder waar: de dealer was failliet. Er moest een oplossing komen. Na lang wachten kwam er een Scania-monteur. De bus moest naar de garage. Langzaam reed het gevaarte daar naar binnen.


De monteur kroop onder de bus en binnen een uur bleek, dat het voertuig niet snel te repareren was. De onderhandelingen met Kras over mogelijke oplossingen begonnen. Dat vergde enige uren. Uiteindelijk reed er om half 9 een Duitse touringcar het terrein op. Koffers en tassen verdwenen in het laadruim en een kwartier later zaten alle koorleden in de bus op weg naar Wachenroth. Tijdens het lange verblijf in de garage wandelden vele leden naar een nabijgelegen Konditorei voor een kop koffie. Speciaal voor de gestrande reizigers bleef de gelegenheid langer open. Pas om 11 uur ‘s avonds arriveerde de Duitse bus in Wachenroth, hetzelfde adres als op de heenreis. De hele bus moest leeg, het werd dus sjouwen in de nacht.

Rond 12 uur ‘s nachts werd een warme maaltijd geserveerd; een vriendelijk gebaar van het Gasthaus. Jacob sprak de chauffeur toe, want die moest achterblijven in Duitsland. Hij bedankte hem voor de verleende diensten, de betrokkenheid bij de groep en de deskundigheid waarmee hij de bus had bestuurd.

Na het dessert gingen allen tevreden naar bed.

Vrijdag 24 oktober: in een andere bus naar huis

Het was de volgende morgen een hele verrassing toen bleek, dat Joop de chauffeur toch de terugreis naar Sprang-Capelle mocht aanvaarden. Kras had het beleid gewijzigd. Na een verkwikkend ontbijtbuffet vertrok de vervangende touringcar van Kras uit Wachenroth. Het was mooi weer en iedereen verkeerde in optimistische stemming. De nieuwe bus verschilde niet veel van de oude. Er bleek wel een cd-speler in te zitten, zodat al snel bekende klanken door de bus galmden. De reis verliep snel. Dat kwam mede door de kwis, die Koos presenteerde en de verschillende voordrachten, die werden gedaan. Na een korte stop, arriveerde de bus om 1 uur in Kleinmaischeid. Daar had de chauffeur een warme lunch gereserveerd. Bij het binnentreden van de eetgelegenheid bleek, dat “Excelsior” daar al eerder een warme maaltijd had genuttigd: op de heenreis naar Tsjechië in ’97. Velen herkenden het meteen. Het was een gezellige, typisch Duitse zaak, met echt Duits eten: schnitzel, frites en salade. Na een uur stapten allen met een vol(daan) gevoel in de bus en trok men verder richting Nederland. Toen ging het heel snel. Voorbij Keulen betrok de lucht en verdween de zon. In Venlo passeerde de groep de Nederlandse grens en kort daarna was de laatste stop gepland. Jeanne Nieuwenhuijzen werd gebeld, zodat zij koffie kon gaan zetten in het “Jeugdcentrum”. Op het laatste traject van de week voerde Jacob het woord. Hij bedankte de verschillende mensen, die een taak hadden tijdens de reis: Henny, Wil, de solisten, maar ook de koffiedames Joke en Janny

en animator Koos voor hun inzet. De sfeer was steeds hartelijk geweest en allen hadden de reis als een feest ervaren. Er werd gezongen, ook voor de voorzitter. Toen de bus een uurtje later Sprang-Capelle binnen reed, stonden er nog niet zo veel te wachten. Het was nog geen 6 uur, niemand had het koor reeds terug verwacht.

Gelukkig dat er mobieltjes bestaan. Binnen enkele minuten stroomde het Jeugdcentrum vol familieleden en zaten allen aan de koffie met cake (van Eric). Na een gezellig samenzijn eindigde Jacob met dankgebed en dat betekende het einde van de reis.


Wist u dat ………. .

 

•  Henny Broeks heeft nagedacht over haar zitplaats in de bus?

•  Betty vermoedt dat Jacob in de penopauze zit?

•  Jos op een jonge meid van 18 is gevallen en dat best lekker lag?

•  Henny en Betty op de dag van vertrek 7 jaar waren getrouwd?

•  De vluchtroute in het Duitse Gasthof dwars door Bert en Rieky ’s kamer liep ?

•  Joke Haverhals Henny en Betty betrapte achter de bus?

•  Geert van Halder een valse bingo had?

•  De spelleiding daar gelukkig achter kwam?

•  De verloren broche uit “Elzenhoven” van Koosje was?

•  Jo in de klas van Ans ’ vader heeft gezeten ?

•  “Excelsiora” een staartbreuk heeft ?

•  Riena de Jong hele lekkere speculaas bakt?

•  Riet Verhoofstad 5 kwartier naar iemand belde, die niet thuis was?

•  Jan Versteeg niet graag vrouwen zoent?

•  Corrie Lammertse om 3 uur ’s nachts nog ligt te lezen?

•  Rien Lagerwerf niet weg te krijgen was vanachter het grote orgel in Jaromerice?

•  Riena de Jong nog leuke recepten heeft opgedaan in Tsjechië?

•  Ina Spuybroeks digitale camera een fotorolletje bevat?

•  Fijtje snurkt?

•  Sietse een “Wienermädel” met huid en haar heeft genomen?

•  Jan van Tilborg geen borrel had, omdat Nelly de fles was vergeten?

•  Koosje terecht werd gewezen door de suppoost in het wagenmuseum (bij Schloss Schönbrunn)?

•  Jan van Tilborg in de kathedraal een liefdesverklaring aflegde aan Nelly en even later om een ander bed vroeg?

•  Greetje Faro nieuwe schoenen heeft gekocht in Wenen?

•  Het Tsjechische koor een bijnaam heeft in Jaromerice?

•  Die bijnaam “het spataderenkoor” is vanwege de leeftijd van de leden?

•  Corine en Wout Wenen al hadden bezocht voor ze bij ons waren?

•  Henny eigenlijk ziek was van verkoudheid?

•  De buschauffeur gratis bier kreeg bij elke 50 liter brandstof?

•  Hij het grootste deel van die voorraad aan de Scania-monteur heeft geschonken vanwege zijn inzet?

•  Deze man daar erg blij mee was?

•  De andere flesjes naar de Tsjechische douane gingen?

•  Wim Haverhals en Jan van Tilborg samen een schnapsmuseum in Sprang-Capelle starten?

•  Daar ook nog een bierkliniek bijkomt?

•  Joop de buschauffeur gesuikerde inlegkruisjes in de aanbieding heeft?

•  Rien en Clasien links uit hun kopje moesten drinken bij de Tsjechische gastvrouw?

•  Koosje haar Oost-Europees servies nu bijna compleet heeft?

•  Een deel van dat servies aan Betty heeft geschonken?

•  Olga om kwart over 7 ’s morgens in recordtempo een jas heeft gekocht?

•  De dirigent van het Tsjechische koor als weldoener in de omgeving bekend staat?

•  Riet zich suf heeft gezocht naar haar gouden kettinkje en dit gewoon bij zich droeg?

•  Olga uit bed is gevallen?

•  Kees Kerstens dacht, dat ontblote vrouwen potten bakten?

•  We over een brug hebben gereden, die eigenlijk te weinig draagkracht had voor onze bus?

•  Jo een specialist is in het cryptogrammen oplossen?

•  Deze hulplijn regelmatig door Kees en Ina werd aangeboord?

•  Cobie van Oosterhouts schoenen bijna in hotel “Opera” achter bleven ?

•  Jo ’s spulletjes daarnaast stonden ?

•  De politie een lijst met namen van ons wilde wegens geluidsoverlast?

•  Wim de Leeuw meteen in functie trad en die lijst heeft overhandigd?

•  Alie eigenlijk Aleida heet?

•  Marga erg beroerd was van de rit naar het klooster?

•  Hanny de vloerbedekking “aufrollt” ?

•  Jan van Tilborg curry dacht te nemen en suiker over zijn frites strooide?

•  Marga uit de Duitse bus is gevallen en haar enkel flink heeft bezeerd?

•  Henny en Betty goed hadden afgedongen op de Azië-markt, maar toen ze het artikel wilden ruilen flink moesten bijbetalen?

•  Bijna iedereen verkouden terug kwam?

•  Jan van Garderen het best wel lekker vond om samen met de dikke kokkin op de grond te zitten?

•  Rina van Garderen een wildplasser is?

•  Rien en Clasien 50 eieren meekregen van hun gastgezin en een flinke hoeveelheid prei?

•  Corrie Bossers tegen een verkeersbord is opgelopen?

•  Clasien niet meer naar therapie hoeft, omdat ze geen trap meer kan zien?

•  Alie citroenbrandewijn uitdeelt in de bus aan de liefhebbers?

•  De Tsjechische sterke drank wel 72 % alcohol kan bevatten?

•  De fooienzak van de chauffeur meer dan 100 euro bevatte?

•  Sietse een wildvreemde mevrouw, die op de bus stond te wachten een hand gaf?

•  Rieky windjes laat en dit menselijk vindt?

•  Koos en Henk nog zo kras zijn, dat ze het eten al op hebben voor een ander begint?

•  Koos van Gent in de bus altijd het laatst koffie krijgt?

•  Jacob en Marga samen uit de peuter-wc kwamen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.